Eg elskar å berre reise og oppleve ein ny by heilt åleine. Då får eg gå i akkurat det tempoet eg vil, og sjå og oppleve akkurat det eg vil. Dette gjorde eg i dag. Det var ein nydeleg søndagsmorgon, og eg satte meg på toget for den knappe 40 minutt lange togturen ned til Washington DC.
Vel framme på Union Station, bestemde meg for å gå til the capitol og vidare ned til Licoln Memorial. Det såg ikkje så langt ut på kartet, men det tok søren meg nesten to timar! Men uansett så fekk eg sjå dei fleste av dei store turistattaksjonane, og eg fekk tatt ifrå meg alle bilda eg trengde. I tillegg fekk eg også med meg eit ekte militært marching band spele ein fancy versjon av nasjonalsangen. Dei hadde med seg ein skokk av fanstastisk flotte drillpiker, noko unge Tandstad sette stor pris på.
Sliten i haudet og føtene fann eg meg ein cafè og satte meg ned for å ete dagens lunch. Det blei Turkey Club Sandwich. Den var utruleg billig, men smakte igrunn hoggorm.
Etter ein liten pause gjekk eg vidare for å finne John F. Kennedy Center of the Preforming Arts. Ein kan jo ikkje reise til ein ny by uten å høyre minst eit symfoniorkester! Utanfor møtte eg Tom. Han er ein fantastisk trompetist, og ein utrulig hyggelig fyr som spelar trompet i National Symphony Orchestra. Eg møtte han for første gong sist eg var i USA. Han sa at han hadde ein gratisbillett lunchkonserten deira om eg ville ha den. Selfølgelig ville eg det. Endå nokre bucks spart!
Kennedy Centre er eit utrulig fint bygg, med ein urulig stilfull og fin konsertsal, men dei er dessverre ikkje kjende for å ha den beste akkustikken. Uansett var det ein fin opplevelse, med masse fin musikk og god stemning. Etter konserten tok eg t-bana tilbake tilbake til togstasjonen og eg fekk tid til å sjå meg litt til omkring der før toget gjekk heim igjen.
Ein ting er sikkert! Ein ser kor pengane i dette landet blir brukt! Washington var så rein, strigla og storslått. Der var politi overalt, og du følte deg trygg og passa på. Baltimore derimot, som var ein veldig velståande by for berre 40 år sidan, fremstend i dag som ein mykje tydelegare arbeidarby. Slike store skille har vi ikkje heime i lille Norge.
Uansett var det godt å kome tilbake til Baltimore. Eg trives her, og synes at her er utruleg mange flotte, koselige strøk, og mange kjekke folk. Og ikkje minst: Eg synes at Baltimore har eit mykje betre symfoniorkester enn Washington!
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar