Reisa til Amerika starta med ei natt på nattbussen til Oslo, før eg sat på Gardermoen å venta i fem timar på Flyet. Eg hadde eit flybytte i London før eg landa på Baltimore International Airport 19.30 lokal tid. Trur dette må ha vore den lengste dagen i mitt liv. Eg tok ein taxi inn til byen, og budde på hotell første natta då kontoret i bygninga eg bur i ikkje var ope på kveldstid.
Onsdagsmorgonen var eg klar for å flytte inn i leiligheta, og blei møtt av tre hyggelige damer på kontoret som synes det var veldig svært å få ein nordmann i blokka. Dei viste meg alt eg trengde å sjå, og eg signerte alle papira eg trengde å signere. Endeleg hadde eg ein plass å bu. Det neste prosjektet var å skaffe møblar. Eg møtte Laura, som er kjærasten til Andy, som er læraren min. Ho hadde både ein sofa, ein stol og ei hylle til meg, GRATIS! Dette fekk eg henta same kvelden, slik at eg hadde ein plass å sove.
Torsdag reiste eg til New York for å høyre Mahler’s 3. symfoni med New York Philharmonic, noko som forøvrig var ein fantastisk opplevelse. Før konserten sat eg ved fontena på Lincoln Centre då eg haure på kav sunnmørsk: ”Nei, e du her, Tomas?” Det var Anders Farstad. Ein trompetist frå Volda som også hadde tenkt seg på konsert. Det er ei lita verd. Anders hadde med seg ein kamerat frå konservatoriet i Århus han spelar trombone. Vi tre nordmennene gjekk og åt middag før konserten, og ut på byen etter konserten. Ein svært hyggelig kveld.
Eg hadde også Fredag formiddag i New York. Ein fantastisk dag, som eg det meste av tida tilbrakte i Central Park. Eg likar denne byen berre betre og betre!
Laurdag var eg tilbake i Baltimore. Ny by, nye moglegheiter. Eg kjende ingen her, så eg måtte finne på noko for meg sjølv. Eg bestemde meg difor for å reise på utforskningstur i eigen by. Eg visste frå før av at Baltimore er amerikas mest kriminelle by, så eg prøvde å vere veldig forsiktig, men allikevel klarte eg å rote meg inn i feil ”hood”. Der blei eg tilropt ting som ”screw you, fuckin’ white boy”, kvart tiande sekund, og snudde difor fort tilbake til tryggare omgivelsar. I ettertid fekk eg vite at der eg hadde vore var på absolutt feil side av byen, og at eg skulle vere glad som kom derifrå med helsa i behold. I denne byen bør ein eigentleg, spesielt på kveldstid, halde seg innanfor Charles Street, som er hovudgata, for å unngå å bli slått ned, eller i verste fall drept. Ei nyttig erfaring å ta med seg.
Søndag gjekk eg til kyrkje. Ein må jo få med seg ei ekte amerikansk gudstjeneste medan ein er her. Det var ei flott oppleving. Mykje meir meditativt enn i Noreg. Og eg må nemne organisten. Han kunne virkelig spele orgel!
Måndag fekk eg tak i fleire møblar. Ei dobbelseng og ein stol. Stolen kan slåast ut til ei enkeltseng. Desse amerikanerane altso. Eg var også på Donna’s (den lokale kaffibaren) og møtte læraren min igjen. Eit hyggelig møte. Han hadde vore heime i Milwakee å vore onkel ei veke. Vi avtalte å ta første speletime dagen etter, så eg måtte berre heim å øve slik at eg kunne kunne presantere noko for han utan å bli sendt heim til Noreg på dagen. Timen gjekk bra. For ein fantastisk musikar han er, og for ein behagleig å dyktig lærar! Han fokuserar mykje på det psykiske. ”To get into a flow”. Kunsten å utelukke alle tankar, bortsett frå ein ting; å spele fint. Han vil få meg til å synes at øving er det kjekkaste ein kan gjere, og få masse energi og stor tilfredsstillelse av det. Han fer meg til å skjøne meir og meir av korleis ein må tenke for å ha ein slik enormt anstrengande og krevande jobb som det er å vere solotrompetist i eit stort orkester. Ein må verkeleg ha ei psyke av stål, og det har han!
Onsdag var eg på IKEA. Eller som ein kamerat av meg så fint kallar det; IKØA. Akkurat det same som i Noreg og Sverige; ein stor blå lagerhall med masse møblar og billige kjøtbollar. Eg kjøpte bord, stolar, hylle, skrivepult, kjøkenutstyr og masse småtteri som eg aldri trudde eg trengde. Laura, som eg reiste med, var heilt sjokkert over kor eg fylde opp handlevognene, men det er utruleg kva ein treng når ein flyttar inn i ei ny leilighet utan nokon ting. Gildet kom på den nette sum av $666. Djevelens tal. Må nok gå til kyrkje fleire gongar under opphaldet mitt her, ja!
Ellers gjeng dagane sin gang. Eg øvar, et, søv, gjeng på cafè, høyrer konsertar, og har det igrunn som plomma i egget. Forrige Fredag haure eg Baltimore Symphony Orchestra spele Tchaicovsky 4. symfoni. Endå eit fantastisk godt orkester. Eg er i ekstase!
Eg har også fått oppleve min lærer som solist. Vi kaure til nabostaten Delaware, der han spelte ein konsert med piano på universitetet. Eg vil ha like fin klang som han!!
Snakkast snart igjen!
Tomas
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar